Páskahret

Þrátt fyrir að það hafi líklega ekki verið neitt skelfilegt páskahret þessa nýliðna páska í loftunum þá ákvað líkaminn minn að taka eitt stk páskahret með sér í blóðið.

Ég hef staðið í endalausum slappleika, þreytu og svo hressleika og vellíðan til skiptis alla helgina.

 Til dæmis í dag vaknaði ég þreytt enn hress um 9 leytið með unganum mínum og við fórum fram og kúrðum yfir teiknimynd.

Síðan um 13 leytið var farið til Sandgerðis í skírn hjá vinkonu minni þar sem hún skírði frumburð sinn. Fengum rosalega flottar kræsingar og vel af öllu í boði, svo þurfti maður að versla í matinn fyrir vikuna og svo kom ég heim. Ég var búin að ákveða fyrir löngu að hafa kalkúnabringu í kvöldmatinn á annan í páskum og svo ég fór að útbúa matinn um leið og ég var búin að ganga frá vörunum úr búðinni. Ég steikti bringuna setti hana í vatns/soð bað í eldföstumóti og henti henni í ofn, fór svo að skera sætar kartöflur til að sjóða og gerði Waldorfsalat. Þegar matarundirbúningurinn var aðeins meira en hálfnaður um 6 leytið var ég gjörsamlega sigruð. 

Ég kófsvitnaði, dró lappirnar á eftir mér eins og uppvakningur, augnlokin láu föst á hvor öðrum og neituðu þeirri skipun að opnast. Verkirnir streymdu í gegnum alla liði og vöðva og sviminn með. Ég lagðist í sófann til að anda smá en auðvitað gekk allt á aftur fótunum og strákurinn búin að kúka svo það var ekki mikil hvíld þar á bænum, þá þurfti ég að skipta á honum og þegar ég reyndi að leggjast aftur fór hann að leika sér ofaná mér sem var mun sársaukafyllra en þið haldið. 

Þegar maturinn var til staulaðist ég inn í eldhús með enga löngun til að einu sinni smakka á sósuni sem ég var að klára að fiffa til, ég sá mikið eftir þessu en matagestir urðu sáttir og saddir. 

Eftir matinn er þá eftir uppvask, svo var blautur þvottur í vélinni, full snúra og sængurver sem beið "spennt" eftir að komast í þvottavélina. Og barnaherbergið í rústi, ekkert á neinum sængum eða koddum og þetta þurfti ég að gera með svo sára verki í öllum líkamanum að mig langaði helst að gráta ofaní kodda það sem eftir er vikunar.

"Sometimes it's okay to take a step back and just breathe! Check out more things you can do today, to feel better tomorrow!"

Dagurinn á morgun verður þá tekinn með rólegum nótum. Þó það sé skóli á morgun frá 10-15 þá er samt hægt að taka honum með mikilli ró.
Ég kann mér ekki hóf og ég verð að fara að standa meira með sjálfri mér, og ég veit að ég tala fyrir flesta sem eru með sama vandamál og ég þegar ég segi að þetta er ekki auðvelt. Við völdum okkur þetta ekki og það er ömurlegt að vera rúmliggjandi eftir eina bónusferð!

Nútíma Samfélag - Útlitsdýrkun!

Ég skrapp í miðbæ Reykjavíkur í gær á skemmtistaðinn Austur með frænku minni sem er gullfalleg stelpa. Í gegnum árin sem ég hef farið niðrí bæ þá hef ég lent í skemmtilegum samtölum við ókunnuga og kynnst fólki. Ekki að ég sé að biðja um það þá hefur yfirleitt allavegana 4-5 strákar reynt við mig eða allavegana haft áhuga á að spjalla við mig og líta við mér. Í gær var djammið hinsvegar allt önnur reynsla, ég var fyrir það fyrsta of edrú fyrir Austur þarna á þessu kvöldi þar sem nánast allir með tölu voru í leiðinlegu ástandi, leiðinlega fullt, með óþarfa troðning og stæla. Ég fékk á tilfininguna þegar strákar litu á mig þá horfðu þeir með viðbjóð í huga, ég hugsaði með mér að það væri örugglega bara ýmindun í mér því ég er rosalega meðvituð um 10 kg sem ég hef bætt á mig seinustu mánuði vegna áfalls og streitu. Ég hinsvegar lét það ekki trufla mig mikið og skemmti mér á meðan allir strákar köstuðu sér fyrir frænku minni eins og einhverjir slefandi hundar. Á tímabili var ég farin að halda að hún lyktaði af bjór og beikonborgara, því það var jafnvel farið að bíta hana. Það var þá ekki fyr en ég sá ótrúlega flinkann strák sem dansaði og breikaði um gólfin og mér fannst rosalega spennandi að fylgjast með. Vinur hans leit á mig og sá að ég horfði aðeins til þeirra og hann ýtti við dansaranum og benti á mig og gaf honum merki um að ég væri til í hann og hann vinurinn sagði mér með höndunum að ég ætti að koma og ég hristi hausinn. Dansarinn hinsvegar hristi hausinn eins og brjálæðingur og kúgaðist og allir í vinahópnum litu á mig og hlógu.
Þarna var djammið mitt ónýtt!!
Ég sá þarna að ég var greinilega ekki að ýminda mér viðbjóð í augna strákana á klúbbnum, ég var augljóslega ekkert augnkonfekt.
En greinilega bara algjört freak! Ég stóð fyrir framan spegil í klukkutíma og gerði mig sæta, ég klæddi mig í fín föt og var að skemmta mér. Afhverju fær maður ekki bara að skemmta sér án þess að fólk sé að sýna manni hversu ógeðslegur maður er, hvert er heimurinn að fara ? Þegar ég var 15 kg léttari var þetta aldrei svona! Ég hef að sjalfu sér tekið eftir þessu áður í litlu magni, en í þetta skiptið fékk ég nóg. Ég trúi ekki að ég sé svona ólystug!

Af gefnu tilefni vil ég taka fram að ég er ekki að reyna að láta vorkenna mér á neinn hátt heldur er ég að koma fram staðreyndum á nútíma samfélagi. Útlitsdýrkun er orðið slæmt fyrirbæri og ég sit hér eftir þetta og langar helst bara að svelta mig næstu tvær vikunar. Þetta virkaði á mig og mér líður ekki vel. 

Passið ykkur hvernig þið komið fram, útliði SKIPTIR EKKI máli!!! 

Árið mitt.

Sæl veriði og gleðilegt nýtt ár kæru lesendur.
Nú er komið nýtt ár með nýjum og spennandi tækifærum, liðna árið mitt var spennandi, erfitt og krefjandi og ætla ég að rifja upp það sem stóð hvað mest upp úr.
Í janúar fyrir ári síðan fór ég til Boston, mig hefur alltaf dreymt að fara til Ameríku. Og þessi ferð stóðst allar væntingar og rúmlega það. Allt svo ódýrt og ég verslaði af mér rassgatið, maturinn var líklega það besta við þessa ferð. Ég er soddan matgæðingur og elska að elda og borða góðann mat, og maturinn þarna alveg sama hvert ég fór stóðst allar væntingar og alltaf fékk maður frábæra þjónustu. 5 stjörnur á Boston og allt sem því tengist <3
Þrátt fyrir ótrúlegann kulda og svokallaðann snjóstorm eins og Ameríkanar vilja víst kalla það var farið í dýragarð í mitt fyrsta skipti og fannst mér ekkert smá spennandi að sjá ljón, tígrisdýr, górillur ofl. Svo sá ég líka hákarla, mörgæsir og sæljón á sædýrasafni borgarinnar. Það sem stóð mest upp úr var hótelið hversu frábær þjónustan var og auðvitað má ekki gleyma starbucks sem er það besta sem ég hef smakkað.

Í febrúar fékk ég loks staðfestingu á öllum slappleika sem hefur hrjáð mig allt mitt líf og eins og flestir vita þá var það þessi bölvaða Vefjagigt. Ég læt það hinsvegar ekki á mig fá og reyni hvað mitt besta að standa með höfuð hátt og reyna að lifa með þessu eftir bestu getu.

Í apríl kom vinkona mín hún Lára í heimsókn og við skemmtum okkur konunglega það stutta sem hún stoppaði. Mikið hlegið og skemmt sér og ég vona að ég fái að hitta hana fljótlega aftur. Í sama mánuði fór Óli Freyr frændi minn sem var yndislegur strákur í alla staði, hann var glaðlegur og skemmtilegur, hann átti allskyns hrós-orð til handa manni og lét manni alltaf líða eins og drottningu. Hefði vilja þekkja hann meira, en samt sem áður var það skelfilega erfitt að kveðja elsku engilinn. Þessi mánuður var augljóslega svakalega stór og mikill því ég er ekki búin en einnig í þessum mánuði fór ég í Leiktækniskóla Magnúsar Jónssonar og Þorsteins Bachman. Sem var yndisleg reynsla og ég kynntist ótrúlega skemmtilegu fólki og greip mig gjörsamlega. Endurvakti gamlann draum sem hafði hvílt sig á bakvið eyrað að verða leikkona. Svo fór ég til London í mitt fyrsta skipti, fór á Arsenal leik og skemmti mér ótrúlega vel. Boston ferðin var reyndar mun betri, þjónustan var glötuð á flestum stöðum, fólk dónalegt og London gjörsamlega of lítil fyrir allt fólkið sem var á götunum. Mér líður ekki vel í miklu margmenni, hvað þá þegar maður getur varla dregið andann án þess að anda að sér andardrætti næsta manns eða mengun. En leikurinn var algjör upplifun, og einnig fannst mér ótrúlega gaman að fara á Maddam Tussauds. Svo má ekki gleyma Starbucks. <3

Óli Freyr :*

Lára mín <3

Ég og leiklistarstúlkurnar mínar.

Sumarið var svo margt gert. Hringferð um Ísland, ættarmót ofl...... :) 

Hér koma nokkrar uppáhalds af sumrinu. :) 

September , það er mánuður sem mótaði gjörsamlega hvernig mér líður í dag. Í þessum mánuði urðu yfirgnæfandi miklar breytingar og ég stend enn og jafna mig á þessu í svo miklu mæli að það myndi engin trúa því. Þann 12.september 2014 kvaddi manneskja sem hefur verið hluti af mér svo lengi sem ég man, hún var aðeins 22 ára gömul. Svo dugleg stelpa sem átti svo mikið eftir í fararveskinu en gafst upp vegna myrkurs eiturlyfjanna. Ég elskaði hana óskaplega mikið og ég á enn þann dag í dag erfitt með að sætta mig við að hún sé í raun farin. Þrátt fyrir að ég hafi kysst hana bless í kistulagninguni þá finnst mér ekki að ég hafi náð að kveðja nóg. Ég græt enn á kvöldin og mig dreymir hana aðra til þriðja hverju nótt og er hún alltaf efst í huga mér. Ég hugsa alltaf og reyndar þá gerði ég það alltaf þegar hún var á lífi "Hvað ætli hún segji við þessu, langar rosalega að hringja í hana". Ég hef aðeins einu sinni farið að leiði hennar eftir jarðaförina því ég treysti mér ekki til þess, ég fór rétt fyrir jól og ég grét óstjórnlega yfir gröfinni hennar. Enn þrátt fyrir þetta áfall þá stóð ég mig í skólanum og á leiklistarnámskeiðinu sem ég var búin að lofa mér í, ég lagði minna í leiklistarnámskeiðið viðurkenni það enda erfitt að gera allt í einu, en ég byrjaði í skólanum og á námskeiðinu allt á svipuðum tíma.

Við ungar og sætar , þarna byrjaði okkar langa ferðalag sem frænkur og sálufélagar. Við stóðum saman í einu og öllu og mörg prakkarastrik sem til eru í minningarbankanum. 

Skessuhátur, rautt hár,

prakkarastrik og djúp sár.

Falleg sál og fyndin varst,

en útlitið var orðið svart.

Í minningu þú lifir enn, 

og mun ég hitta þig senn.

Á himnum ertu engill sá, 

sem allir munu dýrka og dá. 

Höf: Unnur Edda(ég). 

Þetta lýsir henni nákvæmlega. 

Í nóvember komu útlendingar í heimsókn, og var farið útum allt með þá til að sýna þeim Íslenska náttúru. Enda urðu þau dolfallin og ástfangin af þessu landi okkar. 

Ég kláraði skólann með promp og prakt, fékk góðar umsagnir frá kennurum, skilaði öllu á réttum tíma. Fékk 10 fyrir ritgerðir og verkefni og var til fyrirmyndar. Ég fékk þann heiður að standa uppi fyrir stórum hópi og ávarpaði fyrir honum reynslu mína á náminu. Fór þó ekki í það að hafa misst hana Ástríði mína sem á köflum gerði námið óyfirstíganlegt. En það sem hjálpaði var stuðningur sem ég fékk innan veggja bekkjarins og trúi ég að ég hafi eignast vini þaðan sem munu vera það til langstíma. Ég er ótrúlega þakklát fyrir þetta ár og loks er ég komin á þann stað sem ég vill vera, er komin af stað í námi loksins og er komin með allskyns hugmyndir um hvernig ég vill halda áfram námi. Ég ætla að sækja allann þann rétt sem ég á inni og reyna hvað ég get til að láta draumana mína rætast. Ég ætla að gera það fyrir mig, fyrir fjölskylduna mína og fyrir Ástríði. 

Lífið er of stutt til að sóa því í eitthvað sem maður sættir sig einnig við, maður verður að gera það sem gerir mann hamingjusamann. Ekki láta neinn draga þig niður, gerðu það sem þig langar að  gera! 

Takk fyrir og enn og aftur gleðilegt nýtt ár:*

Dúkkuheimili í Borgarleikhúsinu - MUST SEE fyrir þá sem þora.

Ég fór í kvöld á general prufu í Borgarleikhúsinu á Dúkkuheimili sem er jólasýningin í ár. Þetta er stórkostleg sýning sem er um 5 manna fjölskyldu sem hefur það nokkuð gott fjárhagslega. Nóra konan á heimilinu á sér stórt og myrkt leyndarmál sem engin má komast að, allra síst maðurinn hennar. Leikarar sýningarinnar eru Unnur Ösp, Hilmir Snær, Þorsteinn Bachman, Aldís Hrönn Egilsdóttir og Valur Freyr Einarsson. Á midi.is stendur að Ingvar E. Sigurðsson sé í hlutverki Vals, það getur vel verið að hann hafi hlupið í skarð hans í kvöld en kanski er þetta einnig prentvilla. En Valur Freyr er ekkert síðri leikari en Ingvar. Allir leikararnir voru til sóma og ég horfði í þessa 3 tíma og gapti af innlifun. Þetta var fyrir mig glæný upplifun af leikverki og ég finn hvað ég ljóma að innan eftir þessa reynslu. Þess ber að nefna að ég held hún verði ekki 3 tímar , skilst að það eigi eftir að stytta hana eitthvað svo ekki örvænta þið sem hafið ekki þolinmæði í 3 tíma.
Þetta er örlítið þung sýning en mjög spennuþrungin og dramatísk, en hún hélt mér allan tíman og ég sé ekki eftir því að hafa skellt mér.
Það sem ég hugsaði alla sýninguna var að hversu mikið ég hlakkaði til að geta staðið þarna uppi og leikið frammi fyrir fullum sal með flottum hópi, ég get ekki beðið eftir því að geta sagst vera í sömu starfstétt og þetta flotta leikaralið. Ég sit hérna og læt mig dreyma um að fá hlutverk í hendurnar einn daginn og fá að leika á sviði Borgarleikhússins.
Einnig fór ég á Beint í æð fyr í desember og þar var hlegið af sér allt vit og skemmt sér konunglega. Ég elska Hilmi snæ, það er alveg sama hvað hann tekur sér fyrir hendur hann neglir það gjörsamlega í mark. Þessi rödd sem dáleiðir mann í aðra vídd og leikurinn sem sannfærir mann inn að beini og merg. Þessi maður er algjört meistaraverk og er það minn draumur að fá að starfa með honum einn daginn. Nafna min hún Unnur Ösp er ekki síðri, hún stóð sig ótrúlega vel í kvöld og gaf mér mikla andargift. Ég ætla að standa á þessu sviði einn daginn og það mun ekki vera langt í það mark, þetta verður langhlaup sem ég mun þurfa að hlaupa, en ég skal lofa ykkur því að einn daginn munuði sjá mig leika og ég mun negla það. Lang þráður draumur  sem mun loksins verða að veruleika, ég mun gráta úr mér tárakirtlana af gleði þegar sá dagur rennur upp, ég mun ekki geta lýst þeirri hamingju sem mun ríkja innra með mér. Því skal vera fagnað með vænu glasi af beilís með klaka.

Þakka lesið 

Gleðilega hátið kæru vinir. ;*

Heimilisofbeldi - "Ég þorði ekki að brosa, hjartað stoppaði....,,

Í dag er ég farin að vinna mikið í áföllum sem hafa hent mig í gegnum árin, ég taldi mig vera komin nokkuð góða leið með til að mynda erfitt ofbeldis samband sem ég var í í 2 ár. Ég og læknirinn minn erum að gera allskyns æfingar og ég er að fara margar leiðir til að koma þessu út, sumir tímar eru óyfirstíganlegir eða flestir reyndar en sumir hafa verið auðveldir. Í seinasta tíma var ég að rifja upp fyrir bæði sjálfri mér og honum atvik sem gerðist í þessu sambandi með þessum manni, eitthvað atvik sem situr í mér og það eru mínar verstu martraðir eins og ég sé enn á ný að upplifa þessu skelfilegu tíma.

Sambandið var stormasamt og ég neita því ekki að hann var ekki eini sem var vondur, ég átti til með að vera leiðinleg. Og ofbeldið var að mestu andleg skot og leiðindar hroki, en þegar hitnaði í kolunum varð það líkamlegt. Hann talaði niður til mín og reyndi hvað sem hann gat til að sannfæra mig um að ég væri einskins verð og ómerkileg manneskja. Ég kom honum til skammar á almenningi, ég talaði of hátt, of lágt, var illa til höfð, var of lítið málið, of mikið máluð og fleira. Ég mátti ekki eiga neina karlvini og nánast engar vinkonur, en hann mátti eiga þá vini sem hann vildi og hann brýndi fyrir mér þær reglur að hann réði því sem hann gerði en ég hafði hvorki gáfur né þroska til að gera þessar ákvarðanir sjálf. Hann neyddi mig til að sofa hjá sér þó ég sagði nei, hann sagði að ef ég svæfi ekki hjá honum hlyti ég bara að vera að halda framhjá honum. Ég var aldrei nógu góð fyrir hann alveg sama hvað ég reyndi, eftir að ég gerði allt sem ég gat til að gera mig fullkomna fyrir mannin sem ég hélt að ég elskaði var hann byrjaður að setja út á hluti eins og útlit mitt líkamlega sem ég gat lítið gert í eins og brjóstin mín sem voru að hans mati ekki nógu stór. Hann átti launin mín og ég fékk ekkert frelsi til neins. Ég hafði útivistartíma ef ég fór á djammið sem var ekki oft og ef ég kom fram yfir þann tíma voru yfirheyrslur á hæðsta stigi. Ég mátti aldrei fá vinkonur í heimsókn. En hann mátti ávalt koma og vera með vini sína og bjóða ókunnugri nágranna konu okkar í heimsókn þegar ég var ekki heima.

Hann hætti með mér nokkrum sinnum og alltaf var það mér að kenna, ég var aldrei nóg fyrir hann. En alltaf kom hann á hnjánum tilbaka minna en 12 tímum seinna grátbað mig um að gleyma þessu og hann tæki þetta til baka og lofaði að breytast og vera góður.
Ég viðurkenni það auðvitað að við áttum skemmtilegar stundir og góðar minningar saman, annars hefði maður aldrei geta eytt 2 árum saman ef það hefði ekki eitthvað verið gott.

Eftir að hann “hætti” með mér í síðasta skiptið og grátbað mig um að gleyma því í sömu andrá var ég komin með nóg. En ég var of hrædd og mér var farið að standa algjörlega á sama um allt og eina helgina fór ég út á land og hitti þar fyrverandi kærasta og þar sem sjálfsvirðingin var möl brotin þá lét ég vaða að halda framhjá. Framhjáhald er aldrei afsökun og ég skammast mín ótrúlega að segja að ég hafi nokkurntíman gert svona ljótann hlut því mér finnst fátt jafn ljótt en að gera einhverjum það, en í þessari stöðu og á þessum tíma fannst mér þetta vera það besta sem ég gat gert. Þegar ég sagði honum þetta varð hann virkilega óhress og sár auðvitað. En ég fann enga samkennd með honum enda var hann búin að brjóta mig niður í heil 2 ár og ég gat gefið honum aðeins snefilsbita af því sem hann hafði gert mér. Seinna sagði hann mér að hann hafi aldrei elskað mig, hann væri þakklátur fyrir að ég hafi haldið framhjá honum því honum liði miklu betur án mín, og honum væri alveg sama hvort ég myndi deyja það myndi ekki skipta hann neinu máli.

Í dag hugsa ég enn hvort það sé raunin ef hann sæi dánartilkynningu í blaðinu og að hann myndi bara flétta framhjá henni eins og það sé bara einhver sem hann þekkir ekki. Ég veit það skiptir nákvæmlega engu máli en það er samt sem áður eitthvað sem ég get ekki leitt hjá mér því þrátt fyrir það sem hann gerði mér þá vill ég að honum líði vel og eigi gott líf því að maður sem er svona skemmdur er ekki heill andlega og verður það ekki nema að leita sér hjálpar.

Liðin eru 5 ár síðan þessu sambandi lauk og ég hélt að ég væri búin að vinna heil mikið í þessu en ég rakst á hann í dag og ég fraus. Ég þorði ekki að brosa, hjartað stoppaði, ég fékk högg í sálina, skyndilegann hausverk og mig langaði að forða mér í burtu. Ég vonaði svo innilega að hann hafi ekki séð hversu mikið mér brá, því það versta sem ég get hugsað mér er að sýna honum veikleika. En þar sem ég var í búð og var að versla með syni mínum gat ég ekki bara gengið út án þess að versla svo ég faldi mig þar sem hann sá mig ekki og beið þar til hann gekk út. Þarna gerði ég mér grein fyrir því að ég lét hann stjórna mér, hann stjórnar mér enþá eftir öll þessi ár. Hann hefur ekki hugmynd um hvað hann hefur gert mér og ég vildi óska þess að hann vissi það og sæi af sér. Ég sé alls ekki eftir þessum manni og myndi ekki óra fyrir að leyfa honum að snerta mig aftur alveg sama hvað, en það sem hann gerði mér er prentað fast í sálina mína. Ef þú sem lest þetta ert í ofbeldis sambandi, gerandi eða þolandi. Reyndu að sjá hversu slæmt þetta getur orðið þó maður sleppi úr þessari prísund er ekki bara nóg að fara aftur á markaðinn og leita sér að einhverju betra, þú verður að leita þér hjálpar. Og kæri gerandi, leitaðu þér hjálpar gegn þessu. Og ef þú sérð þetta ekki, leitaðu þér þá hjálpar því þú ert siðblind/ur.

Mbkv. 

Týpískur dagur vefjagigtarsjúklings."Ég er ekki lygari, letingi eða aumingi...,,

Mig langar eilítið að gefa ykkur snefil af hvernig er að vera vefjagigtarsjúklingur því fordómar þess hafa ekki minnkað í miklu magni í gegnum árin. Eins og þegar ég er að tala um að hafa ekki komist í nám vegna þess að ég er með barn sem ég þarf að sjá fyrir og vantar þar af leiðandi laun til þess að fjármagna námið og allt það. Svör fólks er alltaf  "þú getur líka alltaf unnið með skóla". Það er ekki sjálfsagt að vera í 100% námi, vera 100% móðir og vera í 50,60 eða 70% vinnu.
Ég ætla að leiða ykkur í gegnum svona sirka hvernig mínir dagar eru.

Mánudagur: Ég vakna kl 8:30 og byrja á að reyna að koma mér framúr. Það er erfiðasti tími dagsins, er með ógleði, stíf i öllum liðum og vöðvum. Augnlokin eru líkt og blýkerti hangi á þeim svo ég get valla opnað augun og þau lokast jafn ört og ég reyni að opna þau. Ég næ loks að hýfa mig á fætur og klæða mig og þá er að koma litla í föt og orkan í yfirgnæfandi litlu magni og ég get valla labbað. 

Sindri ( sonur minn ) gerir mér stundum morgnanna erfiða með að vera með mótlæti við mömmu sína, neitar að fara á leikskólann eða er mikil ferð á honum og ég ekki með orku til að hlaupa á eftir honum. Svo labba ég með hann á leikskólann eins og uppvakningur og finn til í öllum skrokknum. Eftir það kem ég svo heim og sé allt draslið og þvottinn sem þarf að ganga frá og þvo og ég fæ annan verk. Samviskubitið! Svo ég bít á jaxlinn og byrja að taka til og þrífa þangað til að það er orðið of sárt svo ég leggst upp í sófa og geri mér grein fyrir því að það er skóli eftir 2 tíma og ég á eftir að fara í sturtu en mig langar svo að leggja mig fyrir skóla. Ég hugsa mig oft 2-3x um en ég hendi mér frekar í sturtu og er þá orðið of seint til að hvíla mig svo ég hendi í mig einni verkjatöflu og fer í skólann. Í skólanum stend ég mig almennt vel en þegar ég fæ lítinn svefn sem er yfirleitt þá er einbeitingar skorturinn í miklu magni og verkirnir skelfilegir en ég brosi bara framhjá því.

 Er yfirleitt jákvæð og sterk í skólanum en þegar heim er komið er það ekki hægt því þá er eins og ég sé öll að slitna í sundur af verkjum. Hausverkur, vöðvabólga eins og grjót, tilfining eins og einhver sé með borvél og skrúfu liðum likamans óstoppandi, bítandi samviskubit að hafa ekki orku til að taka til, elda eða sjá um drenginn en eitthvað verð ég að gera svo ég elda nánast alltaf og hugsa um guðsgjöfina mína.
Svo fer maður snemma inn í rúm algjörlega úrvinda af þreytu og með enþá verri verki en þegar dagurinn byrjaði og ég er líklega svona 3-5 tíma að sofna. Og svo oft er strákurinn að vakna á nóttuni og þá fer allt úr skorðum.
Svo byrjar nýr dagur, með fleiri verkjum og endalausri þreytu.

Þegar maður gerir öðrum það að kvarta undan verkjunum sem maður glímir við daglega hverja klukkustund þá voga sumir sér að segja að maður eigi bara að vera jákvæður ef maður er í verkjakasti og þá geti maður gert það sem er hægt að gera. Það er jú að sumu leiti rétt, andlega líðan er betri þegar ég er í skólanum því ég verð að vera jákvæð til að geta stundað námið öðruvísi er það ekki hægt, en ég gleymi ALDREI sársaukanum. Og ofaná það er það líka síþreytan og heilaþokan, það er eins og maður sé skelfilega heimskur þegar maður skilur ekki suma hluti sem maður skilur yfirleitt þegar maður fær sína örfáu góðu daga á ári. 

Því miður get ég ekki farið til læknis og fengið pillu og þá dregst úr sjúkdómnum eða hann fer. Ég þarf að lifa með þetta allt mitt líf. Það má ekkert áreiti verða eða andleg vanlíðan þá verður allt tvöfallt verra. Tilgangurinn með þessu er ekki til þess að fá vorkun, heldur er ég að vekja upp umræðu þessa sjúkdóms sem læknar og sumt fólk nefnir ruslafötugreining eða leti. Ég er ekki lygari, letingi eða aumingi eins og samfélagið hefur sannfært mig um öll þessi ár. Þið hafið ekki hugmynd um hvernig er að hafa þennan sjúkdóm fyr en þið kynnist því sjálf, hugsið ykkur að vera með flensu allt ykkar líf. Beinverkir, hausverkur, þreyta, orkuleysi og svo fleira mætti nefna. Þegar ég á erfitt með að vera í námi og með barn þá sjáiði það að ef ég myndi vera að vinna með þessu líka þá myndi ég hreinlega bara drepa mig.

Þakkæti.

Fékk mér þetta fyrir stuttu, enda á þetta við  mig og mitt líf. 

Mikið rosalega er ég dugleg að drita hérna fyrir ykkur fáu lesendur mína. Það sem er að frétta af mér er að ég er byrjuð í skóla og er þar búin að kynnast hópi af alveg hreint yndislegum manneskjum, get hreint út sagt að nokkrir séu eilífðar vinir mínir. 
Ég finn alveg rosalega breytingu á mér síðan fyrir 4 vikum síðan , auðvitað hafa þessar vikur verið ótrúlega erfiðar þar sem að það er komnar 4 vikur síðan elsku Ástríður mín fór og enn er það virkilega sárt án hennar enn ég hef þetta æðislega net þarna í skólanum sem heldur mér við efnið.
                              Það er langt síðan ég var í skóla enn ég man þó að aldrei hlakkaði mig til að fara í skólann. Ég hef ekki góða reynslu á skólagöngu, mikið einelti og fólk hélt sér í hópum og það var eins og maður þyrfti að sanna sig til að fá "inngöngu". 
En núna erum við bara ein heild þessi bekkur sem ég er í, það eru allir vinir. Í fyrsta skiptið á ævinni líður mér eins og ég skipti mjög miklu máli í lífi fólks, ekki misskilja mig ég hef ekki verið að íhuga sjálfsmorð á seinustu árum. Ég meina að ég finn vænt um þykjuna innan stofu bekkjarins, og ég finn að ég er að standa mig vel, þau eru æði.
                             Þetta er svart og hvítt frá mínum æskuárum , ég átti við mikið vandamál heima fyrir og það var nánast enginn sem ég gat leitað til sem ég treysti á öllum stundum. Ég fann fyrir mikilli höfnun bæði inn á heimili mínu og í skólanum, þetta voru skelfilegir tímar í lífi mínu og hugsandi til baka finnst mér ég algjör hetja að vera hér með hjartað pumpandi í mig lífi og vera ánægð með líf mitt. Ég hef þurft að þola margt á minni stuttu ævi og ég er að sjálfsögðu hlúa að þessum sárum mínum mis hratt, stundum kroppa ég það upp og leyfi því að blæða. Enn þá koma elsku vinir mínir og stöðva blæðinguna og hjálpa mér af stað aftur. 
                            Að mér skuli líða svona ótrúlega vel án þess að sýna elsku dúlluni minni hversu langt ég er komin er ótrúlega erfitt. Engu að síður vil eg trúa því að hún sé að passa upp á stóru frænku sína eins og ég gerði fyrir hana öll þessi ár. Án þess að hljóma klikkuð þá finn ég fyrir nærveru hennar á hverjum degi, hún er hjá mér alla daga og er að hjálpa mér að tækla nýju hindranir lífsins míns. Ég loksins komin á þann stað sem ég vil vera enn auðvitað er alltaf hægt að gera betur, ég veit hvað ég vil gera með líf mitt og ég læt ekkert stoppa mig. Fyrir þá sem vita það ekki þá hef ég ætlað mér í leikarann frá því ég var um 9-10 ára. Um daginn var ónefndur fjölskyldumeðlimur sem sýndi þessari starfsstétt algjöra vanvirðingu, fussaði og sveiaði yfir hvað ég væri að spá. Spurði einnig hvort ég væri bara að fara að læra þetta að gamni mínu, því það væri enginn peningur í þessu. Hver var að segja að það væri eitthvað málið? , 
Þegar ég stend og fer með línur á námskeiðinu mínu, eða þegar kennararnir mínir þylja yfir okkur æfingum þá er eins og ég sé LOKSINS ég. Ég hef verið að fela mig bakvið skjólvegg vafanns öll þessi ár, ég var bara alveg viss um að ég gæti þetta ekki og enginn myndi hafa trú á mér. 
Í dag er mér alveg sama, svo lengi sem ég hef trú á sjalfri mér þá skiptir engu máli hvað öðrum finnst.

Takk fyrir lesið <3